development.samen.org on 37.75.153.125
Notice: Undefined variable: hidden in /home/intosame/domains/development.samen.org/public_html/classes/slideshow.php on line 121
voorbereiding2 groepreis11 vb groepsreis20131 groepsreis gr 112 vb2 groepsreis12 groepsreis12 gr 115

SAMEN naar India 2006

Van 15 juli tot 20 augustus 2006 organiseerde SAMEN een groepsreis voor jongeren naar India. Dit keer om een meeleefervaring op te doen in het Zuiden van India: de staat Tamil Nadu. Daar heeft Don Bosco de meeste straatkinderenprojecten.

De veertien jongeren, waaronder twee jonge begeleiders, deelden vijf weken het leven van straatkinderen. Ze hebben een ongelooflijke mooie tijd gehad.

Don Bosco in India was op alles voorbereid. De programma’s waren van tevoren goed op elkaar afgestemd. Het liep als een trein. Daardoor konden de jongeren zich helemaal richten op de straatkinderen. En dat hebben ze echt gedaan. Zelfs de vrije dagen, die gepland waren, gingen op aan de straatkinderen. Want daar waren ze uiteindelijk voor gekomen.

De inzet van de jongeren werd op alle projecten ontzettend gewaardeerd. De deelnemers aan deze reis naar India waren jongeren in de leeftijd van 18 tot 23 jaar die over weinig financiële middelen beschikken. Dankzij een bijdrage van Xplore (http://www.explore.nl/), een subsidieprogramma voor jongeren die een ervaring willen opdoen in het Zuiden, konden ze mee.

Aan het eind kregen alle deelnemers een DVD mee over hun verblijf. Deze DVD was samengesteld door alle digitale foto’s van de deelnemers te downloaden. Met wat bewegende camera beelden erbij gevoegd, kon daar een prachtige DVD van samengesteld worden. Daarmee kunnen de deelnemers hun achterban informeren over hun ervaringen.

De aanpak om de jongeren meer verantwoordelijkheid te geven door ze in kleine groepjes naar de projecten voor de straatkinderen te laten gaan, heeft erg goed gewerkt. Het werken in kleine groepjes stimuleert een grotere betrokkenheid dan het werken in grote groepen. Je kunt je zelf minder verschuilen achter de groep. Het werken In een kleine groep doet eerder een beroep op je eigen creativiteit om zelf naar oplossingen te zoeken.

Aankomst

Na een lange reis via Londen en Bombay, kwamen we eindelijk aan op Chennai. Daar stond een groep straatkinderen ons op te wachten om ons te verwelkomen. Dit deden ze door bloemenkransen om onze nek te hangen en steeds met lieve stemmetjes te vragen: ‘ hello, what’s your name?’. Met dit welkom kwamen we in een totaal andere wereld, een wereld die India heet. Waar alles anders is en niet lijkt op de dingen die we in Nederland kennen. Het ruikt anders, klinkt anders en proeft anders.Veel open riolen en overal vuilnis, veel meer mensen en nog meer getoeter van verkeer dat links en rechts inhaalt, in India lijken geen verkeersregels te zijn. Het eten is heet, de mensen zijn in kleurrijke gewaden gewikkeld en we hebben er melk met suiker en nog meer suiker en een klein beetje koffie gedronken.

Of het nu dag of nacht is, er is altijd leven op straat in India. De winkels lijken altijd open, en er zijn overal duizenden straatkinderen. De mensen leven echt op straat, waardoor de problemen overal te zien zijn. Kinderen met hongerbuikjes, mensen die een paar stuks fruit willen verkopen, een kind die zijn behoefte doet en vervolgens tussen al het vuil naar eten zoekt. Elke honderdste van een seconde vielen ons, die eerste avond, nieuwe dingen op. We hadden het gevoel dat we maar een ding konden doen, en dat was ons eraan overgeven.

Met volle moed begonnen we aan het bezoeken van verschillende Don Bosco projecten. Waar gemiddeld tweehonderd jongens ons verwelkomden met liedjes en Indiase dansen. Gedurende de vijf weken bezochten we in kleine groepjes verschillende steden en projecten. De diverse Don Bosco projecten hebben een verschillende insteek. Zo is er een preventieproject, een straatkinderenproject, een project voor verslaafde kinderen en een meiden project. Op elk project krijgen de kinderen onderdak, eten, en scholing zodat ze hun toekomst kunnen waarborgen. Maar als allerbelangrijkst krijgen ze persoonlijke aandacht en liefde. Vooral dit laatste hebben we tijdens ons verblijf in India, geprobeerd te geven. Met handen-klap-spelletjes, sporten en dansen zorgden wij bij de kinderen naast het allerdaagse leven voor de nodige ontspanning. Op die manier hebben we kennis gemaakt met het leven op een Don Bosco huis.

Daarnaast hebben we ook naar de achtergronden van de kinderen gekeken. Zo zijn we in dorpjes, sloppenwijken, stations en bij mensen thuis geweest.

Al snel maakten we ons de cultuur een beetje eigen. Het leven in India leek steeds meer te wennen. Ook waren onze dagen gevuld met de ene indrukwekkende ervaring na de andere. Hierdoor vlogen de weken voorbij, waardoor we opeens weer aan onze terug reis begonnen.

Terug in Nederland kijken we terug naar een zeer indrukwekkende reis, die we zo weer over zouden doen! Het gekke is, dat we nu pas lijken te beseffen wat we meegemaakt hebben. In de context van India lijkt armoede normaal, terwijl we hier, in het rijke westen, de verschillen pas echt opvallen. Het is voor ons soms erg confronterend om deze grote verschillen te zien, terwijl in India zelfs het kleinste klapspelletje al voldoende was om een glimlach van een kind te krijgen.

Dit was voor ons een onuitwisbare ervaring die ons altijd bij zal blijven!

Groetjes,
Namen alle deelnemers van de groep ‘SAMEN naar India 2006’

Hananja en Meike

INDIA

Wat een reis. Van te voren had ik niet kunnen bedenken dat het er allemaal zo uit zou zien. Zo indrukwekkend.

Met gemengde gevoelens zat ik met mijn ouders en vriend in de auto, aan de ene kant helemaal enthousiast over wat er ging gebeuren. Aan de andere kant ook wel een beetje angstig, hoe zou het gaan zo zonder mijn vriend en in zo’n ander land. Zou ik erg ziek worden, zou ik veel heimwee krijgen? Op schiphol aangekomen werd het ineens helemaal echt. Al die voorbereidingsweekenden waren heel goed, maar toch besefte ik niet helemaal dat het daarna ook echt zou gaan gebeuren. Iedereen stond klaar met de koffers en we moesten afscheid nemen van onze ouders en vrienden. Toen stapten we het vliegtuig in, toen begon het.

Na 24 uur reizen kwamen we aan in Chennai en toen we de deur uitstapten bij het vliegveld stonden er allemaal kinderen klaar met bloemenkransen en verjaardagskettingen. Geweldig, wat een ontvangst.

De hitte, het drukke verkeer en de gezellige stadssfeer vielen me als eerste op. Ik denk dat dat is wat men een cultuurschok noemt. Al vond ik het zelf nog wel mee vallen. Ik voelde me thuis in dit rare land, met zulke andere dingen dan dat we in Nederland gewend zijn. Op de een of andere manier leek het allemaal zo vrolijk, zo vol met leven.

In die weken heb ik veel gedaan. Ik ben naar dorpjes geweest om te kijken hoe de mensen daar leven. Ik heb allerlei spelletjes gedaan met de kinderen. We zijn gaan zwemmen met de kinderen en met ze naar de bioscoop geweest. Ik heb heuvels beklommen en heb de vlaktes van India gezien. Ik heb kindertjes met hongerbuikjes gezien, vrouwen met geleende kinderen op de arm die om geld smeken. Ik heb bussen vol met 200 mensen gezien, ik heb er zelfs tussen gezeten. En ik ben in een slaapbus geweest waar we een bed hadden boven stoelen en waar we in mochten gaan slapen terwijl de bus maar hobbelde over het slechte Indiase wegdek.

Vijf weken lang hebben we rondgereisd in verschillende groepjes door Zuid-India en het was geweldig. Zoveel ervaringen heb ik erbij gekregen en zoveel nieuwe dingen heb ik gezien. Voor altijd zal dat me bijblijven en ik hoop dat altijd de drang blijft om ooit terug te gaan, want het is iets wat ik zeker nog een keer mee wil maken en wat ik mezelf niet wil laten vergeten.

Al toen we in het vliegtuig terug zaten begonnen de herinneringen te vervagen en begon het allemaal op een droom te lijken. .

En toen waren we weer terug. Zo raar, maar ook zo fijn om het weer eens koud te hebben, om schoon te blijven als je hebt gedoucht, om eindelijk mijn tanden in het lang verlangde bruinbroodje met kaas te zetten.

Maar zo raar dat het ’s nachts helemaal stil is, dat er geen kinderen meer zijn die je wakker maken met hun lawaai, dat ik ineens niks meer te doen had terwijl ik vijf weken zo druk ben geweest, dat als mensen vragen hoe het is geweest ik niet méér weet te zeggen dan: leuk!

Ik kan zeggen dat dit wel de echte cultuurschok is, om terug in Nederland te zijn. Het viel me reuze mee om me aan te passen in India, maar het viel me tegen om weer terug te gaan naar mijn eerdere tijdsindeling.

Inmiddels zijn we twee weken terug en is alles weer zoals het was. Maar toch ligt daar nu mijn fotoalbum vol kinderen en blijven de herinneringen. En ik hoop dat dat genoeg voor mij is om India niet te vergeten en vooral niet te vergeten dat toen ik er was, ik eigenlijk al niet kon wachten totdat ik weer terug kon gaan.

Groetjes,
Anja

Groepsreis 2006 Nieuwsbrieven